Een stukje geschiedenis

Zo ongeveer 25 jaar geleden

Zo ongeveer 25 jaar geleden bevond ik me midden in de pubertijd. In de pubertijd, zoals je gemerkt zult hebben, of misschien misschien wel merkt (als je er op dit moment doorheen gaat), komt er enorm veel op je af. Je lichaam verandert, je leeromgeving verandert en daarmee ook de verwachtingen van jou als individu.

Ik had het daar lastig mee, erg lastig. Ik was altijd toch wel het buitenbeetje, ben op de middelbare school erg veel gepest en getreiterd en hoorde er eigenlijk nooit echt bij. Is dit de oorzaak dat ik zwaarder werd? Nee. Maar het hielp wel bij de gebeurtenissen die komen gingen.

Dagen gingen voorbij, maanden gingen voorbij dat ik me ellendig voelde. Thuis kreeg ik weinig respons, omdat mijn ouders totaal niet op de hoogte waren van wat er zich afspeelde in mijn leven. Ik liet dat niet toe. Ik koos ervoor dit voor mezelf te houden.

Er gebeurde tegelijk eigenlijk 2 vormende dingen op dat moment. Situaties, langdurende situaties zonder enkel uitzicht op verbetering. Enerzijds sloot ik me af van iedereen die om me gaf, en anderzijds werd ik op school niet opgenomen in ook maar enige vriendenkring.

Friet, snacks en sauzen

Ik besloot dus maar mijn geluk te zoeken in snacks, friet en sauzen. Elke dag na school ging ik, om me toch een beetje een gevoel van geluk te geven en toch te ontsnappen aan de dagelijkse ellende, naar de frituur welke precies op de weg naar huis gevestigd was. Zo ongeveer elke dag rond 16.30, na het uitgaan van de school, was ik daar te vinden. Soms een frikandel, soms een kroket, soms een frietje oorlog. Maar altijd wel iets om te snacken, om zo heerlijk weg te happen en de emotie te vergeten.

Precies in die jaren ebte het belang van gymnastiek op school weg, en werden op een gegeven moment ook de gymnastieklessen stop gezet. Op dat moment was het dus wel energierijk voedsel innemen, maar nagenoeg niet meer bewegen.

Mijn ouders zagen het, maar konden niets..

Mijn ouders zagen het wel, maar konden niets. Niets anders dan lijdzaam aankijken, want ik stond voor geen enkele opmerking of hulp open.

Mijn ouders, 2 stiklieve mensen die enorm hun best hebben gedaan om me te helpen, maar het ging niet.. Dan ook nog mijn ouders die zelf niet echt liefhebbers van de oerhollandse pot waren (vooral groenten) heeft me niet echt geleerd om te genieten van het groen op je bord.

Geef je nu dan hen de schuld?

Nee, zeker niet.. Ik ben de enige die ‘schuld’ heeft aan de keuzes die ik destijds gemaakt heb, de keuzes die ervoor hebben gezorgd dat de rest van mijn leven een strijd zal zijn tegen de kilos. Een strijd tegen wat ongezond is en daarbij de strijd om balans te vinden in de energie die ik inneem en de energie die ik verbruik middels beweging.

Je kunt gemakkelijk zeggen dat het lag aan pubertijd, aan begeleiding, aan school, aan overheid, aan klasgenoten.. Maar de werkelijkheid is dat ik de enige ben die het frikandelletje met mayonaise naar binnen werkte als 12/13-jarige. Niemand anders.

Geef een reactie