Hersenspinsels, trucjes

Ik ben zoals eerder al geblogd echt al jaren bezig met het bereiken van een gezond gewicht. Uiteindelijk is het me ook een aantal malen gelukt. Soms met wat rigoreuzere manieren van dieet-programma’s, soms met erg veel sporten en in korte tijd spieren opbouwen en tegelijk vet kwijtraken.

Met al die rigoreuze manieren is het telkens uitgedraaid op kort succes zonder langdurend gezondheidseffect. Dit komt doordat je hiermee niet aanleert om verantwoordelijk om te gaan met voeding. Het is een beetje als een woning opnieuw aan de binnenkant blijven schilderen, terwijl je dak zo lek als een zeef is. Het heeft snel resultaat, maar een paar weken na het schilderen bladdert het weer af en bevind je jezelf weer bij start.

Het moeilijkst…

Het moeilijkst van alles vind ik dan ook om een gezond gewicht behouden. Ik kan het het best vergelijken met een junk die verslaafd is aan zijn drug. Bij mij is dat vet en suiker. Zolang je helemaal onthouden wordt van die lekkernijen gaat het op zich redelijk goed af. Dan minimaliseer je de verleidingen en wanneer je wel ingaat op de verleiding tot een stuk taart, glas frisdrank, romig softijs is het helemaal niet erg.

Op de meeste dagen in de maand bevinden deze verleidingen zich niet in de buurt, omdat je deze bewust niet inkoopt. Je hoeft daardoor niet de keuze te maken, het is er simpelweg gewoon niet. Waar het mis gaat bij deze methoden is wanneer ik mijn dieet wil loslaten. Dit is mijn insziens dan ook het grote gevaar van het echt volgen van een dieet gefixeerd op uitsluiten van bepaalde voeding.

Zodra je weer in de gelegenheid word gesteld om te kiezen voor ongezonde voeding, trap je er direct weer in. Daarnaast is het een sluimerende verslaving, zodra het aanbod er weer is, slaat deze weer toe. Het begint met een schaaltje chips, een schaaltje chips met een colaatje, in de middag een koekje en ‘s-avonds het schaaltje chips dat al iets voller zit en voor je het weet zit je weer in het vertrouwde oude patroon.

Spelletjes..

De ellende is dat mijn hersenen op dat moment een vervelend spelletje spelen. Je hebt van die grenswaarden waarvan je zoiets hebt van :”Als ik daar kom, dan ga ik starten met afvallen”.. Vaak is dat bij op 5kg afgeronde getallen. Hierbij is het dan ook nog eens zo dat je bij een gezonde leefstijl eventjes de tijd hebt voordat je 5kg weer aankomt.. De eerste weken ben je er alert op, maar op een gegeven moment stop je met op die weegschaal te staan.

En daar zit nu juist dat risico… Wanneer je dan op een gegeven moment je kleding niet meer past en dan weer eens na maanden op de weegschaal gaat staan, komt het besef.. Het besef dat het helemaal fout is.. Dat al je harde werken voor niets geweest is.

Wanneer ik terugkijg naar al die perioden, vind ik dat het principe van opnieuw leren omgaan met voeding de spijker op zijn kop slaat. Het is helemaal niet erg een zakje chips leeg te eten, het is niet erg een keer friet (of voor team patat, patat) te eten.

Het gaat pas mis wanneer je dit ongemerkt steeds vaker gaat doen, waarbij ongemerkt toch weer het oude eetpatroon terugkeert. Waarom ga je dit ongemerkt doen? Heel simpel : er zijn altijd excuses en je verslaving wacht de hele tijd zijn kans af!

Altijd maar weer excuses en smoesjes..

Je kent de excuses misschien wel: Het was een moeilijke week, emotioneel was het zwaar, ik voelde me niet zo lekker, ik was zo moe, het was zo’n moeilijke dag op het werk, het is nu al zo laat. En ga zo maar door.. Allemaal redenen om toch weer te grijpen naar die zogenaamde snelle hap die toch zo slecht is bij veelvuldige inname.

Het punt is dat de hersenen heel erg goed zijn in het in de maling nemen van iemand die gewend is het niet zo nauw te nemen met voeding. Je hersenen spiegelen je bijvoorbeeld voor dat een frietje van de frituur gemakkelijker is, dan het koken van een maaltijd. Onzin! Over het algemeen (voor mezelf gesproken) moet je

  1. naar de frituur toe
  2. je moet je bestelling plaatsen
  3. dan vervolgens wachten tot je afhaalmaaltijd klaar is
  4. naar huis lopen

Laten we wel zijn, in de tijd dat je hiermee bezig bent (over het algemeen 30 minuten), had je gemakkelijk een gezonden maaltijd op tafel kunnen toveren die ook helemaal niet veel werk zou omvatten.

Het is een keuze ingegeven door het trucje van je hersenen die nu eenmaal dat vette voedsel willen. Om die voeding te bemachtigen vormen zich allemaal verhalen en redenen om toch maar de verkeerde keuze te rechtvaardigen. Fastfood zou een keuze moeten zijn ingegeven door het feit dat je er gewoon trek in hebt en dat het gewoon kan. Niet doordat je allemaal redenen bedenkt om te rechtvaardigen dat je liever niet een salade eet of iets anders.

Bij mij ging het precies daar fout..

Daar ging het bij mij dus ook fout. Ik heb in mijn leven best wat meegemaakt, onder andere toen mijn vader 9 jaar lang ernstig ziek was en op de dag dat wij 65km verderop naar een andere provincie zouden verhuizen overleed. Ook in die tijd was het excuus emotionele instabiliteit, weinig zin, weinig energie.

De kracht die je op dat moment nodig hebt is een stemmetje dat zegt: Eten halen kost net zoveel tijd als eten maken. Maar op momenten dat je onder druk staat gaat je emotie over het algemeen een grotere rol spelen wordt er genadeloos toegeslagen. Een keuze gemaakt onder grote druk van deze emotie die leidt tot onverstandige keuzes, vet, zout- en suikerrijk eten.

Wat het voor mij inhoudt..

Ik ben nu begonnen met een wijziging in leefstijl. Het gaat mij niet om zo snel mogelijk 30kg eraf te krijgen, het gaat mij niet om het feit dat ik zo snel mogelijk al mijn vet kwijt ben en zoveel mogelijk spieren opbouw. Het gaat mij erom dat ik weer opnieuw leer de afweging te maken wat wel, en wat niet kan.

In het begin houdt dat inderdaad in dat ik kcal moet tellen, dat ik moet afwegen, dat ik keuzes moet maken. Dat ik mezelf moet aanzetten tot beweging, ook als het wat minder weer is, als ik moe ben of als het iets later is. Dat ik mezelf in de spiegel moet aankijken en tegen mezelf zeg :”Genoeg is genoeg, je bent nu te zwaar en dat is ok, ik accepteer dat ik nu te zwaar ben, maar je moet er wel wat aan doen”.

Niet alleen voor het gewicht en het zicht, maar voornamelijk omdat -zeker in deze Corona / Covid19 tijden het nog maar weer duidelijker wordt dat personen met een ongezond gewicht juist zwaarder getroffen worden. Daarbij is het immuunsysteem niet volledig werkzaam, waardoor je je sowieso al sneller niet-fit voelt en loopt de levensverwachting terug bij het hebben van (ernstig) overgewicht.

Het is het totaalplaatje wat ervoor zorgt dat de enige logische keuze is :”Ik bind de strijd aan tegen de kilo’s”

#strijdtegendekilos

Geef een reactie